ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು...

   

      ಹತ್ತು- ಹನ್ನೆರಡು ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಬೆಳೆದು/ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಅನ್ನದ ಚಿತ್ರಾನ್ನ+ ಮೊಸರನ್ನದ ಕೈತುತ್ತು ತಿಂದು/ ಊರ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಆಡಿ /ಮನೆಗಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪಡಸಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಹರಿಹಾಸಿಗೆ'(ಒಂದೇ)ಯಲ್ಲಿ

'ಮಲಗೆದ್ದು ಕಳೆದ ದಿನಗಳದು ತುಂಬಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ...ಕನಸನ್ನೂ ಕಾಣಲಾಗದ

ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯದೂ

ಹದ್ದು ಇರಲಿಲ್ಲ...' ನಿನ್ನೆ ಕಳೆಯಿತು- ನಾಳೆ

ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ'-ಎಂಬಂತೆ ನಿರಾಳತೆಯ ಲ್ಲಿ ಅಂದಿಗಂದಿಗೆ ಬದುಕಿ ಬಂದ ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನ ಮಹತಿ ಇಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿದೆ

     ‌‌‌‌           ಇಂದು ನನಗೊಬ್ಬಳಿಗೇನೇ

ಒಂದು ರೂಮು/ಒಂದು ಮಂಚ/ಒಂದು bathroom...ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದೇ ಒಳಗೆ

ಬರಬೇಕು ಯಾರಾದರೂ...ಏನು/ಏಕೆ/

ಯಾವಾಗ/ಹೇಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ- ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತು ಇಲ್ಲವೇ- ಅದೂ ನಡೆದೀತು..

              ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದು ಒಂದೊಂದು

ಪ್ರಪಂಚ- ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರದೇ ಮರ್ಜಿ..

ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆ

ಕಳೆದರೆ ಅದೇ ವಿಶೇಷ- ಎನ್ನುವ ಹಂತ ತಲುಪಿದ್ದೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಧಾವಂತ- ಗಡಿಬಿಡಿ

-ಟೆನ್ಶನ್!!! ಏಕೆ?? ಬದುಕೆಂಬುದೇ ಹೀಗೇನೋ!!!

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...