ಇಂದಿಗೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಮೊಮ್ಮಗ ನಿಕ್ಷೇಪನನ್ನು ಮದ್ರಾಸ್ IIT ಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಮೊದಲ ಸಲ ಹುಡುಗನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಾಗಿನ ಚಿಂತೆ/ಕಾತರ/ಕಾಳಜಿ

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಅವನು ಮುಂದೆ ಮಾಡುವ ಸಾಧನೆಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೂ ಇತ್ತು.ಐದು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಅನಾಯಾಸ ವಾಗಿ ಕಳೆದು/ಬೇಕೆಂದಾಗ ಮದ್ರಾಸ ದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಅಡ್ಡಾಡಿ/ತಾನು 

ಇದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ free of tension- ಇಟ್ಟು/MTech ಪೂರ್ಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು/ B C G ಯಲ್ಲಿ job 

Confirm ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಂದು 

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

           ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟ ಕೊನೆಗೊಂಡು 'ಉದ್ಯೋಗ ಪರ್ವ'- ಇನ್ನು ಶುರು.ಅದರ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಇನ್ನುಳಿದ ಗುರಿ+ ಸಾಧನೆಗಳ ಕಡೆಗೆ

ಮುಖ ಮಾಡಲಿ...ಅವನ ಅಭೀಪ್ಸೆಗಳಿಗೆ

ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಆಶೀರ್ವಾದ/ದೇವರ 

ಅನುಗ್ರಹಗಳು ಬೆಂಗಾವಲಿಗಿರಲಿ...

             

 ‌

      ಈ ದಿನ ಅಲ್ಲಿರಬೇಕಿತ್ತು...ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ 

ಈ ಗುಂಪಿನ ಮೆಂಬರ್ ಆದಾಗಿನಿಂದ 

ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇನೆ ಇದ್ದೇನೆ...ನಿಮಗೂ/

ಈ ಸುಂದರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭೇಚ್ಛೆಗಳು...

                ‌ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ನೀವು ಇದ್ದ ವಯೋಮಾನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಇವೆ.ನಮ್ಮಷ್ಟೇ ಆಗಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಈಗ ಇದೆ/

ಹೆಚ್ಚು challenging ಆಗಿಯೂ ಇದೆ...

ಅವಕಾಶ/ಸವಾಲುಗಳೂ  ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ...

ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಇಂಥ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ  ರಹದಾರಿ...

ನಾವು ಹೇಳುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ

ಲೆಕ್ಕ.ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ...ಹಿಂದು+ ಮುಂದು - ಎರಡನ್ನೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಿಮಗೆ...ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥ

ವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ+ ಅರ್ಹತೆ

ಅದೃಷ್ಟ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ ಎಂಬ

ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ, ಶುಭಮಸ್ತು...

                        ‌‌‌      ನಿಮ್ಮ

                          ಕೌಲಗಿ ಟೀಚರ್...

        

ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಬೇಸರ

ದಿಕ್ಕರಿಸಲಾಗದ ದುಃಖ

ನೀಗಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ 

ಅಸಂಬದ್ಧ ನಿಶಬ್ದದೊಡನೆ

ತಣ್ಣಗೆ ತಡವರಿಸುವ ಒಂದು ಏಕಾಂತ..!

      ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಅಪ್ಪಾಜಿಯನ್ನು

ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ತುಂಬ ಚಿಕ್ಕವರು. ನನಗೂ 37 ವಯಸ್ಸು...ಅಷ್ಟೇ...ನನ್ನ ನೌಕರಿ/ಮನೆ/ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ನೌಕರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ

ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದರೂ ಮನೆ- ಹೊಲ ಇವುಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಸಹಜವಾಗಿ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರ್ಯಾರದೋ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆಲ

ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ನಿಭಾಯಿಸಲಾಗದೇ ಹೊಲ ಮಾರಲೇ

ಬೇಕಾಯಿತು.ಆ ನೋವು ನನಗೆ ಆಗಾಗ 

ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು...

           ಈಗ ಅದು ಉಪಶಮನವಾಗಿದೆ.

ಹಿರಿಯ ಅಳಿಯ ಐಚ್ಛಿಕ ನಿವೃತ್ತಿ ಪಡೆದ 

ಮೇಲೆ ಮೈಸೂರಿನ ಸುಂದರ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ತೋಪು 

ಖರೀದಿಸಿ/ಒಂದು ಪುಟ್ಟ Farm house

ನಿರ್ಮಿಸಿ/ಬಹಳ ದಿನಗಳ ತನ್ನ ಕನಸನ್ನು

ನನಸನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಾನೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ,

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ

ದಿನಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರೆತು ಪ್ರಕೃತಿ ಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯದೇ ನೈಸರ್ಗಿಕ 

ಜೀವನ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಭುಜಬಲವಾಗಿ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲೇ

ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಎರಡನೇ ಮಗನ ಸಾಥ್...

          'ಸುಮೇರು-ವನ' ಇದೀಗ ಮೈಸೂರು ಮಗಳ ಮನೆಗಿಂತ ಆಪ್ತ...

           Try ಮಾಡಿ...

         ಈಗ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇಡವೆಂದಲ್ಲ- ಕಣ್ಣಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ...

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ

ಕೋರಮಂಗಲದಲ್ಲಿ ಜಾಗಗಳು/ಜನಗಳು

ಹತ್ತಿರವಾಗಿಲ್ಲ...ದೂರದರ್ಶನ ನನಗೆ ದೂರವೇ!!ಬಹಳ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಲ್ಲ!!!ಹಾಗೇ ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷವಿದ್ದಾಗ ಸ್ಲಲ್ಪು ಆಪತ್ಬಾಂಧವ್ಯ.

                  ಇದು ನನ್ನ ಸಧ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆ. 

Face - book ಆಗಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಳತೆ

ಕೊಡುತ್ತದೆ.ಆದರೆ AI ಬಳಕೆ ಶುರುವಾದ

ಅದೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಲಯ ತಪ್ಪಿದೆ.ಯಾವುದು

ನಿಜ/ಯಾವುದು ಸುಳ್ಳು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ

Things are not what they seem to BE...ಹೀಗಾಗಿ ಏನೇ ನೋಡಿದರೂ

ಹಿಂದೆಯೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅನುಮಾನ!!

ಆದರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಸಣ್ಣದಲ್ಲ...

               ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ Negative ಬರೆಯುವುದನ್ನು like ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಈಗ positive

ಬರೆಯಲು ಬಹಳವಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಜಗದ ಹರಹು ದೊಡ್ಡದು...ಆದರೆ ನನ್ನದೇ ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತಿದೆ...

      ಈ ಸಂಗೀತಾ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಇದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಗೊತ್ತು.ಅವರ ಅಮ್ಮ/ನಾನು ಒಂದೇ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕಿಯರು/ಇವಳ ತಂದೆ+ ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಗೆಳೆಯರು. ಇವಳು ಒಂಬತ್ತನೇ ಇಯತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಅವಧಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಧಿಡೀರ್ ಎಂದು on spot

ಏನಾದರೂ notes ಬರೆಸಿದರೆ ನನಗೆ ಅದರ copy ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದೂ ಉಂಟು.

ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಬೀಗರೂ ಆದದ್ದು ಆ ನಂತರ...

            ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಸಂಗೀತದ

ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿ ಅವಳು ಬಹುಬೇಗನೇ ರಾಜ್ಯ/ ರಾಷ್ಟ್ರ/ಅಂತರ್ ರಾಷ್ಟೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾತಾದ ಮೇಲೆ, ನಾನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದ ಕಾರಣ ನನ್ನ ಅವಳ ಭೇಟಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ/ face book ನಲ್ಲಿ/ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ...

          ಮನೆಗೆ 'ಬನ್ನಿ '- ಟೀಚರ್ ಎಂದು

ಆಗಾಗ ಔತಣ ಬಂದರೂ ಸಮಯ ಕೂಡಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.ಈ ಸಲ ಅವಳ ಹೊಸ ಮನೆಯ ಗೃಹಪ್ರವೇಶದ ಔತಣ ಬಂದಾಗ ಅನುಮಾನಿಸದೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಕೊಂಡೆ- ತಪ್ಪಿಲೇಕೂಡದು ಅಂತ...

           ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಿಯೇ

ಬಿಡುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನಾವು ಮೂರ್ಖರೇ!!!ಮೊಮ್ಮಗನ JEE-Advance- ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಮಗಳು, ಅಳಿಯ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋದಕಾರಣ ನಾನು

ಒಬ್ಬಳೇ ಅಷ್ಟುದೂರ ಹೋಗುವದಕ್ಕೆ

ಹಿಂಜರಿದೆ,ಸಂಗೀತಾಳಿಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿ

Apology ಕೇಳಿ,ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವಕಾಶ  ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ...

         ಇದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಲ್ಲ ಬಿಡಿ-

ಸಹಜದ್ದೇ.ಆದರೆ ಇಂದು Instagram 

ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಬಹು ಮಹಡಿ ಕಟ್ಟಡ ನೋಡಿಯೇ ಹತ್ತಿದ ದಮ್ಮು ಇನ್ನೂ ಇಳಿದಿಲ್ಲ.ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ದಿನ ಹೋಗಿ/ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಅಡ್ಡಾಡಿ/ಹಾಜರಿ ಹಾಕುವ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ...ನಾಲ್ಕು floor ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವ ದಮ್ ಬೇಕು/ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹನೆಯಿಂದ ನೋಡಿ ಅನಂದಿಸುವ ವಯಸ್ಸು ಬೇಕು/ಅಷ್ಟು

ಸಮಯ ಬೇಕು...ಒಬ್ಬರು ಜೊತೆಯೂ

ಇರಬೇಕು...

           ಇದು ತಲೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಹಳಹಳಿ/ಚಡಪಡಿಕೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕಡಿಮೆ ಯೂ ಆಯ್ತು...ಏನೂ ತಪ್ಪಾಗಿಲ್ಲ...

Next time- ಅನ್ನೋದು ಇಂಥ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ...

    

         ‌‌

  ‌‌‌‌‌   

One thought that...     

   "All my children have crossed fifty/all celebrated their silver Jubilee year of marriage/ All the Kids are now adults- on their tracks...Almost 90% of my part is already OVER...There is nothing I could do now..."

            This comes to my mind

very often now a days.I remember Appaji more.My promises to him- I have fulfilled-

His purpose of making me do my BEd after ten years of marriage - taking the responsibility of kids was perhaps God's plan- not his...

All worked well to our efforts/ satisfaction...

                 Eighty is not a small

number...Now thinking gets slow.Eyes get tired.Hands don't 

permit me work.Legs strike sometimes... Soooooo-

                 Now time to leave...I 

THINK...