ಮುಪ್ಪು ಬಂದಿದೆ- ಸಡನ್ ಆಗಿ ಅಲ್ಲ.

ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ಹಂತಹಂತವಾಗಿಯೇ ಬಂದಿದೆ...ಕಣ್ಣು/ಕಾಲು/ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೈ- ಗಳ ವರೆಗೂ ಪರಿಣಾಮವಾ ಗಿದೆ...ನನ್ನ ತಕರಾರೂ ಇಲ್ಲ...ಒಂದೇ

ಸಮಸ್ಯೆ- ನನ್ನ ದೇಹದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುವುದು...

           Fb ಯಲ್ಲಿ ಏನು ಕಂಡರೂ ಇನ್ನೂ

ಹೋಗಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ತನ್ನದೇ ವ್ಯಸನಗಳು...ಬೇರೆ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೇ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸದಾ ಪರ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪರಿಹಾರವ ಲ್ಲ- ಹೀಗಾಗಿ ನಾನೀಗ online ಪ್ರೇಕ್ಷಕಿ...

   ‌‌‌ ‌   ‌  ‌‌‌    ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಾರಂಭದ

ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ತ(ನ)ಮ್ಮ ಅಂತಃಪುರದ

ಸಹ ಸದಸ್ಯರೊಡಗೂಡಿ ತಮ್ಮದೇ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮಾಡಿ

ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಆಭಾರಿಯಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ನಾಳೆ ರವಿವಾರ ಅವರ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡುಗಡೆ ಇದೆ...ನಾನು ಹೋಗಲು ಹತ್ತು

ಹಲವು ಅಡ್ಡಿ.ಅವರಿಗೆ ಒಂದು note ಏನೋ ಬರೆದೆ...ಆದರೆ ನನ್ನ ಚಡಪಡಿಕೆ

ನಿಂತಿಲ್ಲ...ಇದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕ್ಷಮಾ- ಬೇಡಿಕೆಯ note- ಇನ್ನು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾಯಂ...

          ‌‌   

      2007 ನೇ ಇಸ್ವಿ.ನಾವು electronic city ಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೊಂಡು,ಮನೆ G+2 floors ಇದ್ದುದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಕಾಯಮ್ ಮನೆಗೆಲಸದವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಆಗ ಪರಿಚಯದವರಿಂದ ಕವಿತಾ ಪರಿಚಯವಾದಳು.ಸತತ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ

ಹಾನಿ/ಮಗಳ ಮದುವೆ/ಭಾಗಾದಿಗಳ+

ಮನೆಮಂದಿಯ ತಕರಾರು ಇದರಿಂದಾಗಿ

ಅತಿಯಾದ ಸಾಲವಾಗಿ ಇಡಿ ಕುಟುಂಬ

ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿತ್ತು.ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ 

ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೋತು ಹತಾಶಳಾದ ಕವಿತಾ

ವಿಧೇಯಳಾಗಿ/ಕೆಲಸ,ಹಣವೇ ಎಲ್ಲವಾಗಿ

ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಬದುಕು ಎತ್ತಿ

ಹಿಡಿದಳು.ಅವಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೆ ನಾವು

ಮಾಡಿದ ಸಹಾಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಗಣಿಸಿ

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೇಳದೇ ಎಲ್ಲ

ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತು ನೆರವಾಗಿ/ತನ್ನ ಚಾಕ ಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಸಾಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಪೂರ್ತಿಯಾ ಗಿ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದೆಕರೆ ಜಮೀನು/ ಮಗಳ ಮದುವೆ/ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಬಂಗಾರ ಖರೀದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರಳಿ

ಪಡೆದು/ಇಬ್ಬರೂ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೇನೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು cab

ಖರೀದಿಸಿ ನೆಲೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದಳು..ಅವಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಕ್ಕು

ಇದೀಗ ತಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು bedrooms

ಇರುವ ಎರಡಂತಸ್ತಿನ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.

ಇದರಿಂದ ಖುಶಿಯಾದ ಗಂಡ+ ಮಕ್ಕಳು

ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅಷ್ಟಭುಜಳನ್ನಾಗಿ

ಮಾಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಮೇರೇರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

         ‌ ನಾವು ಕೋರಮಂಗಲಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು  ಫೋನ್

Callನಿಂದ ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಸಂತಸದ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ...ಒಂದು ಅನುಕೂಲ

ಮುಗಿದಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ

ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ...

       ‌      ಹಿಂದೆ ಕಾಡಿದವರು ಕರುಬು ತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ಬದುಕು ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ...

ಹಾರಿ ಹೋಗುವ ಸಮಯ/ಉಕ್ಕುವ ಹಾಲು/ಹೊತ್ತಿ ಕರಕಲಾಗುವ ಚಪಾತಿ/ತಡವಾದರೆ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ಸರಿದು ಮರೆಯಾಗುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸು- ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ

ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳಾದವು.( 58 ಕ್ಕೆ ನಿವೃತ್ತಿ)."ನಿಮ್ಮಿಂದ ಇನ್ನು ಕೆಲಸವಾಗುವು ದಿಲ್ಲ.ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿರಿ" - ಎಂದು ಶಾಲು/ಮಾಲೆ ಹಾಕಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಳಿಸಿದರೆ ಆಯಿತು. ನಾವು ಏನಿದ್ದರೂ ಮಾಜಿ... ಆಗಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆದಾಗ,/ಆದಷ್ಟು/ ಆದ ಹಾಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೈಯಾಡಿಸಿದರೂ ಅದು ಆಟಕ್ಕುಂಟು... ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲ... ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೇನೇ... 

   ‌ ‌ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಅಂತಹವೇ!!ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಕಣದಲ್ಲಿ/ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ತಯಾರಿ/ಫಲಿತಾಂಶ/ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ

ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಇಂಥದ್ದರಲ್ಲಿಯೇ

ಮಗ್ನವಾಗಿ ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ

ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.ಎರಡು ತಿಂಗಳು ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿ ಘೋಷಣೆಯಾದಂತೆ ಇತ್ತು...

               ಇಂದು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದು ಖುಶಿಯೋ ಖುಶಿ. ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಶಿಕ್ಯಾಗೋ ದಿಂದ ಅಟ್ಲಾಂಟಾ-ಕ್ಕೆ  Engineering ನಲ್ಲಿ transfer ಬೇಕಿತ್ತು.ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ IIT - Bombay ದಲ್ಲಿಯೇ seat ಗೆ ಹಂಬಲಿಸುವುದಲ್ಲದೇ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ

ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದ...ದೇವರಿದ್ದಾನೆ.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬೇಕಾದ್ದು ಸಿಕ್ಕಿದ ಕಾರಣ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮ ಫಲ ಕೊಟ್ಟಿದೆ...

             

ಇಂದು ಅದರ ಸಂಭ್ರಮ...

ಒಂದು ಸಿನೆಮಾ ಹಾಗೂ party- ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ...

           

ತಾಲೂಕೂ ಅಲ್ಲದ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ/ನಾವು ಸಣ್ಣವರಿದ್ದಾಗಲೇ ಎಳೆದೊಯ್ದು ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿ, ಪಾಟಿ- ಬಳಪ ಕೊಟ್ಟು ಶಾಲೆಗೆ

ಸೇರಿಸಿ/ಪಾಸು- ನಪಾಸು ಅಂತ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಏಳನೇ ಇಯತ್ತೆ ಪಾರಾದದ್ದು ನಾವು...ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ,ಮತ್ತೆರಡು ವರ್ಷ ಹೋದವು...

ಸಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದು ಕೂಡಿಸಿ

ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಬೋರ್ಡ್ ಬರೆದು ಶುರು ಆಯಿತು.ಎಂಟನೇ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ A to Z

ತಪ್ಪದೇ orderನಲ್ಲಿ ಬರೆದವರು ರ್ಯಾಂಕ್/ಜಾಣರು.SSC ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕಾಲೇಜು ಇಲ್ಲ.ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಓಣಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದ್ದಾಯ್ತು..ಅಣ್ಣ 

MSc ಓದಿ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನನ್ನ 19 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ college ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ

ಒಂದು ವರ್ಷವೂ ಫೇಲ್ ಆಗದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ೨೪ ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ degree

ಸಿಕ್ಕದ್ದು...ಬಹಳ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆ ಗೆ ಏಟು ಬಿದ್ದದ್ದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ

ಹೋಗತೊಡಗಿದಾಗ...ಅವರ ಅಭ್ಯಾಸದ ಪುಸ್ತಕಗಳು/ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಓದು/ತೀರದ

ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇವು ಅವರಿಗಿಂತ ನಮ್ಮನ್ನೇ

ದಣಿಸಿದ್ದವು...ಈಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಂದ/ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು 

ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಓದು- ಪರೀಕ್ಷೆ- ನೌಕರಿ- status_ಮುಗಿಯದ ಗೊಂದಲ.

      ‌       Thank God... ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ

ಆರರಲ್ಲಿ ಮೂವರದು ಮುಗಿದು ನೌಕರಿ ಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ... ಮೂವರದು ನಡು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದೆ... 

        ‌ ‌ 

ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು

ಕಾಲ ಇತ್ತು...

ಆಗ ಸಂತೋಷದ

ಒಂದು ಭಂಡಾರವೇ ಇತ್ತು...

ಚಂದಿರನ ಪಡೆವ

ಬಯಕೆಯಿತ್ತು..

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯ

ಹಂಬಲವಿತ್ತು!!...

ಬೆಳಗಿನ ಸುದ್ದಿಯ 

ಸದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ- 

ಸಂಜೆಯ ಠಿಕಾನಾ

ತಿಳೀತಿರಲಿಲ್ಲ...!!!

ಶಾಲೆಯಿಂದ ದಣಿದು 

ಬಂದರೂ

ಆಟ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ-

ಅಮ್ಮನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ

ಅಪ್ಸರೆಯರ ಕೈದು ಇತ್ತು-

ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು

ಕಾಲ ಇತ್ತು...

ಆಗ ಸಂತೋಷದ

ಒಂದು ಭಂಡಾರವೇ ಇತ್ತು...

ಚಂದಿರನ ಪಡೆವ

ಬಯಕೆಯಿತ್ತು..

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯ

ಹುಚ್ಚು ಇತ್ತು...

ಬೆಳಗಿನ ಸುದ್ದಿಯ ಸದ್ದು ಇರಲಿಲ್ಲ- 

ಸಂಜೆಯ ಠಿಕಾನಾ

ತಿಳೀತಿರಲಿಲ್ಲ-

"All my children have crossed fifty/all celebrated their silver Jubilee year of marriage/ All the Kids are now adults- on their tracks...Almost 90% of my part is already OVER...There is nothing I could do now..."

            This comes to my mind

very often now a days.I remember my husband more.My promises to him- I have fulfilled-

His purpose of making me do my BEd after ten years of marriage - taking the responsibility of kids was perhaps God's plan- not his...

All worked well to our  satisfaction...

                 Eighty is not a small

number...Now thinking gets slow.Eyes get tired.Hands don't 

permit me work.Legs go on strike sometimes...Works/ wishes demand more energy... Nothing is easy to get back to normal as BEFORE...

            

                 

https://www.facebook.com/share/r/18U1BZcf79/