ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು

ಕಾಲವಿತ್ತು- ಸಂತೋಷದ 

ಬಹು ಭಾರೀ 

ಭಂಡಾರವೇ ಇತ್ತು-

ಚಂದಿರನ ಪಡೆವ

ಬಯಕೆಯಿತ್ತು-ಮನಸ್ಸಿಗೆ,

ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳ

ಹುಚ್ಚು ಹಂಬಲವಿತ್ತು-

ಬೆಳಗಿನ ಸುದ್ದಿಗಳ

ಸದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ-

ಸಂಜೆಯ ಠಿಕಾಣಾದ

ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ-

ಶಾಲೆಯಿಂದ 

ದಣಿದು ಬಂದರೂ

ಆಟದ ಬಯಲು

ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು-

ಮಳೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ

ಕಾಗದದ ದೋಣಿಯಿತ್ತು-

ಎಷ್ಟು ಆಡಿ ದಣಿದರೂ

ಮರುದಿನದ ಬೋಣಿಯಿತ್ತು!!!

ಆಡಿ ಬಂದಮೇಲೆ

ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆಯಿತ್ತು-

ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ-ನಿದ್ದೆಗೊಯ್ತುವ

ಸುಖದ ಮೋಡಿ- ಇತ್ತು-

ಪ್ರತಿ ರುತುವಿಗೂ

ತನ್ನದೇ ಸೊಬಗಿತ್ತು-

ಅಳಲೊಂದು ಕಾರಣ-

ನಗಲೊಂದು ನೆಪ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ!!!

ನಾವೇಕೆ ದೊಡ್ಡವರಾದೆವು??!!

ಆ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳೇ ಚಂದಾಗಿದ್ದವು!!?