Sunday, 9 June 2019

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ...

ಜಾನೇ ಕಹಾ ಗಯೇ ವೊ ದಿನ....

             ಒಂದು ವಾರವಾಯಿತು ಮೂರೂ ಮಕ್ಕಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ಸಡಗರ..ಪರೀಕ್ಷಾ ಫಲಿತಾಂಶ, admission ಗಲಾಟೆ,ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿ...ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಕರೊಂದಿಗೆ  ಪಾಲಕರ  ಭೇಟಿ,ಅದೂ ಇದೂ shopping...ನನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆಗೂ ಇಷ್ಟು tension ನಲ್ಲಿದ್ದೆ ಎಂಬಂತೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ...ಬಹುಶಃ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಇತರರಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಕಾರಣವಿರಬೇಕು...ಏಳುಗಂಟೆಯಿಂದ ಎಂಟರ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮತಮ್ಮ ಶಾಲೆ,ಕಾಲೇಜು, ಆಫೀಸು ಎಂದು  ಹೋದಮೇಲೇಯೇ ಮನೆ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಖಾಲಿಯಾದಂತೆ...ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸಾಡೇದ ಮನೆಯಿದ್ದ ಹಾಗೇ...ಉಶ್ಶಪ್ಪಾ ಎಂದು
ಆರಾಮಾಗಿ ಸಿಗುವ  ಕೆಲ ಗಳಿಗೆಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ  ಮಧ್ಯಂತರ ನಂತರದ ಶೋ...ಇದು ದೊಡ್ಡ class ನ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ  ಖಂಡಿತ ಬೇಡ..ನರ್ಸರಿ,ಎಲ್ಲ K.G classಗಳು,day careಗಳು,baby sitting ಮಕ್ಕಳು , ನೌಕರಿಗೆ ಹೋಗುವ daddy/ mummy ಗಳು ಇವರೆಲ್ಲರದ್ದೂ ಕುಣಿತ... ಕುಳಿತು ನೋಡುವವರಿಗೂ ಒಂಥರ ಒತ್ತಡ...ಮಾತಿಗೆಲ್ಲಿದೆ ಪುರಸೊತ್ತು? ಹಾ,ಹೂ,ಹಿಡಿ,ತೊಗೋ,ಹೊರಡು,ರೆಡಿನಾ? ಬಂದೆ...ಎಷ್ಟೊತ್ತು? ಲಗೂಲಗೂ, ಇಂಥವೇ ಆಣತಿಗಳು.. ಉದ್ಗಾರಗಳು..warning ಗಳು...ಧಡಧಡ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು..ಬೂಟಿನ ಸಪ್ಪಳ...ಕಾರು ಸರಿದು ಹೋದ ಸದ್ದು....
   ‌‌‌         ಇಂಥದೆಲ್ಲ ಏನೇನೋ ನೋಡಿದಾಗ ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹಂತ ನೆನಸಿಯೇ "ನಗೆಯು ಬರುತಿದೆ ಎನಗೆ" ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ...ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ
ಎಂಟು ಹತ್ತು ಮಕ್ಕಳು...ಹೋದವರು ಹೋದರು..ಬಿಟ್ಟವರು ಬಿಟ್ಟರು...ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯಣ್ಣ,ಹಿರಿಯಕ್ಕ ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಉಡುಪು ಖರೀದಿ..ಇದ್ದರೆ ಕೊನೆಯವರು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ,ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಅಂತೂ ಹೊಂದಿಸಿ ಹಾಕುವದು..
ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಮೇಲಿನ class ನವರ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬೇಕು  ಎಂದು ಹೇಳಿಟ್ಟಿರಬೇಕು...second hand..
ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಗೆ...ರೂ ಇಪ್ಪತೈದು ಬೆಲೆ ಮೀರಿದ ನೆನಪೇಯಿಲ್ಲ...ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷದ _notebooks ಗಳ ಖಾಲಿಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಹರಿದು cover ಹಾಕಿ  ಹೊಲಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು..ಅವು ಮುಗಿದಮೇಲೆಯೇ ಹೊಸ ಖರೀದಿ...ಯಾವ ಕ್ಲಾಸ್?,ಅಭ್ಯಾಸ ಹೇಗೆ?marks ಎಷ್ಟು?ರ್ಯಾಂಕಗಳು  ಬಂದವೇ? ಇಂಥ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು...pass/ fail ಎರಡೇ ...ಆದರೆ ಆಗ ಮಕ್ಕಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಚುರುಕು...ಆಟ,ಓಟ,ಹುಡುಗಾಟ,ಓಡಾಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಂಗವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡೂ ಚನ್ನಾಗಿ ಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು..ಫಲಿತಾಂಶ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ...ಯಾರೋ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರು ಹೋಗಿ ನೋಡಿ ಬರಕೊಂಡು ಬಂದು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ನನ್ನಣ್ಣ SSLC first class ನಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದ್ದಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಕೇರಿ
ಗೇ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟಿನ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಈಗಲೂ ನೆನಪಿದೆ...ರೆಡಿಯೋ,ಟೀವಿ,ಸಿನೇಮಾ ದಂಥ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ..ರ್ಯಾಂಕ ,ಗ್ರೇಡ್,ಇವುಗಳ ಜಂಜಾಟವಿರಲಿಲ್ಲ...ಮಕ್ಕಳೂ ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಶಾಲೆಗೆ ತಪ್ಪದೇ ಹೋಗುವದು,ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳಿ,ಬರೆದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸಾಗುವದು ಅತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ...ಬಹುಶಃ ಕಡ್ಡಾಯ ಸಾಮೂಹಿಕ  ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಆಸಕ್ತಿ,ಯೋಗ್ಯತೆ,ಒಲವು ಇದ್ದವರೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾರಣವಿತ್ತೇನೋ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ನನ್ನದು..
           ‌‌ಆ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಸರದಿ ಬರುವಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿತ್ತು .ಸಾಮೂಹಿಕ ಕಡ್ಡಾಯ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದಾಗಿ ಓದುವ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಏರಿತ್ತು..
ಪಾಲಕರಲ್ಲಿಯೂ  awareness ಸಾಕಷ್ಟು ಬಂದು ಮಕ್ಕಳ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಲಕ್ಷ್ಯ ಹಾಗೂ ಕಾಳಜಿ ಕಾಣತೊಡಗಿತ್ತು..ನಾವಿಬ್ಬರು..ನಮಗೆ ಇಬ್ಬರು...ಘೋಷಣೆಗಳು ಮಹತ್ವ ಪಡೆದುದರ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಸುಧಾರಿಸಿತ್ತು...ಶ್ರೇಣಿ,ರ್ಯಾಂಕಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿಂದಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು...ಆದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಾಲಕರ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..
ಬೇಕೆಂದಾಗ,ಬೇಕಾದಷ್ಟೇ  ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಮಕ್ಕಳ ಶ್ರೇಯೋಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪಾಲಕರು ಶ್ರಮಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿತ್ತು..ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಸಕಲ ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ಗೆಳೆಯರೊಡಗೂಡಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅಷ್ಟುಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ  ಟಿವಿ
ಬಂದಿದ್ದರೂ ಖಾಸಗಿ ಚಾನೆಲ್ ಗಳ ಹಾವಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲವಾಗಿ ಅದು ಈಗಿನಷ್ಟು ಗೀಳು ಎಂಬಂತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ....ಮಕ್ಕಳು,ಕೆಲವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ವಿವೇಕದಿಂದ  ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮನೆಲೆ ತಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡುದು ಕಾಲ ಮಹಿಮೆಯೇ ಸರಿ...
      ‌‌‌‌   ‌ಅದರ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರೇ ಇಂದಿನದು...software ಕ್ರಾಂತಿಯಿಂದಾಗಿ ಇಡಿ ವಿಶ್ವವೇ global village ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಾಗಿದೆ..ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಬಹುತೇಕ ಒಂದಕ್ಕೇ ನೆಲೆನಿಂತು standard of living ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಏರಿದೆ..ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚುಜನ ವಿದೇಶವಾಸಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ..ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗ ಮೇಲ್ವರ್ಗವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿ ಜೀವನ ಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಜನ ಹಾಗೂ ಜಗತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಹಜ ಜೀವನದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜೀವನ ಶೈಲಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ....ಮಕ್ಕಳಪಾಲನೆ ಪೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇಲ್ಲದ ವಿಪರೀತವೆನಿಸುವ ಕಾಳಜಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ...
   ‌‌‌   ‌‌ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ  ನನಗೆ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ  ನೆನೆದಾಗ,ಹಳಹಳಿಸಬೇಕೋ...ಸಂಭ್ರಮಿಸಬೇಕೋ,ಕಾಲಾಯ ತಸ್ಮೈ ನಮಃ ಎಂದು ಶರಣಾಗಬೇಕೋ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಗೊಂದಲ...

Wednesday, 5 June 2019

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ...

Think before you act....

              ‌ಇಂದು ವಿಶ್ವಪರಿಸರ ದಿನವಂತೆ...ಅದರ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು postಗಳು,ಭಾಷಣಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಜಾಗ್ರತಿ  ಮೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು,  ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಆಯೋಜನೆಗಳು,
ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆ ,ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಓದಲು ಸಿಗುತ್ತದೆ...ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ...ಇಂಥ ಧನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರಗಳು ಇಂದಿಲ್ಲದಿರೆ ನಾಳೆ ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತವೆ...
          ‌ಇಂಥದೇ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಫೇಸಬುಕ್ಕಿನ  developers' meeting ನಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಆಡಮ್ ಮೆಸ್ಸೋರಿ ಯವರು ಮಾನಸಿಕ ಪರಿಸರ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರಿಸುವ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ..ಆ್ಯಪ್ ಡೆವಲಪ್ ಮಾಡುವದು ಸರಿ...ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋಣ ಆದರೆ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿರುವ, like options ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕೋಣ ಎಂಬುದಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಮೂಗಿಗಿಂತ ಮೂಗುತಿ ಭಾರ ಎಂಬಂತೆ ವಿಷಯ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರಬೇಕಾದಲ್ಲಿ likes, commentsಗಳು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿವೆ...ಇದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಸರಿಯಾದ ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನವಾಗುವದಿಲ್ಲ...ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಧಾನ ವಿಷಯಗಳು ಜನಪರವಾಗಿದ್ದರೂ ಜನಪ್ರಿಯ ವಾಗಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ..
ಮನುಷ್ಯನ ಸೈಕಾಲಜಿ ವೈಯಕ್ತಿಕ- personal ಆಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಯಿರುತ್ತದೆ,ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಬೇರೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ..ಅಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಒಬ್ಬನೇ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಇದ್ದ ನಡವಳಿಕೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಇರುವದಿಲ್ಲ.ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣವೂ ವಿಶ್ವಸಾರ್ಹವಲ್ಲ...ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ಒಪ್ಪಲಾಗುವದಿಲ್ಲ...ಎಂಬುದು ಅವರು ಅಂಬೋಣ...ಒಬ್ಬ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ  ಒಬ್ಬ ನುರಿತ ಬರಹಗಾರನ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯ,ಜನಬೆಂಬಲ, ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಪ್ರಸ್ತುತ
ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಚಾಣಾಕ್ಷತೆ,ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಬಹುದಾದ ಕೌಶಲ್ಯ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸು ಇರದಿರುವಿಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಅಭಾವ ಕಾರಣವಾಗಿರಬಹುದು...ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಟಾಂಟಾಂ ಬೇಕಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು...ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನೇ ಏನನ್ನೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ  ಹಂಬಲದವರಿರಬಹುದು...ಹೀಗಾಗಿ ಉಳಿದವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವದು ತಡವಾಗಬಹುದು...ಜನರೂ ತಲೆಗೆ ವಿಚಾರಮಾಡಲು ಹಚ್ಚುವದಕ್ಕಿಂತ, ಹೃದಯ ಹಚ್ಚಗೆ,ಬೆಚ್ಚಗಿರುವ post ಗಳ ಪರವಾಗಿರಬಹುದು..
ಒಬ್ಬರ ಆಹಾರ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ವಿಷವಾಗವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುಂತಿಲ್ಲ...ಕೆಲ.   ‌‌  ಓದುಗರು ಓದದೇ like ಒತ್ತುವಂತೆ,ಕೆಲವುಸಲ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಓದುವವರು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವಕೊಡುವವರಾಗಿದ್ದರೆ ಎರಡುಸಲ ಓದಿದರೂ  likes ಗಳಿಗೆ ಗಮನಕೊಡದಿರಬಹುದು...
     ‌‌‌‌              ಬರೆಯುವವರಿಗೆ ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಅರಿವಿರಬೇಕು..
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು Adam mosseri ಯವರ ಅನಿಸಿಕೆ..ಇದೇ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಮಾರ್ಕೆಂಟಿಂಗ್ / sale ವಿಭಾಗದ ಮೇಲೂ ಇದು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು..ಕಾರಣ likes/ dislikes ಗೊಡವೆಯನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ಹಾಕುವ ಯೋಚನೆ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದು ಸುದ್ದಿ ಸಂಕ್ಷೇಪ...
                 ಇದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಬದುಕಿನ likes,/dislikes ಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಈ ನಿಲುವು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅನಿಸುತ್ತದೆ ನನಗೆ....ಒಬ್ಬರ ಬಗೆಗಿನ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅನಿಸಿಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಇರುವದೇ ಹೆಚ್ಚು...ಆದರೆ ಸಮೂಹ ಸನ್ನಿ ಒಮ್ಮೆ ಏರಿತೋ  ಅದು ಪ್ರಳಯಾಂತಕ...ಜಗನ್ಮಾನ್ಯರಾದ ಅನೇಕ  ಮಹಾನುಭಾವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತು ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ..ಗಾಂಧೀಜಿ/ ಇಂದಿರಾಜಿಗೆ ಗುಂಡು,ರಾಜೀವ ಗಾಂಧಿಯವರಿಗೆ ಬಾಂಬ್  ಸ್ಫೋಟ, ಸಾಕ್ರೆಟಿಸ್ ಗೆ ವಿಷಪ್ರಾಸನ, ಜೋನ್ ಆಪ್ ಆರ್ಕ ಇವಳಿಗೆ ಜೀವಂತ ದಹನದ ಶಿಕ್ಷೆ,ಏಸುವನ್ನು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಿದ್ದು _ ಇವೆಲ್ಲ ಜನಸಮೂಹದ ' ಸನ್ನಿಯ'
ಪರಿಣಾಮಗಳೇ... ಕಾರಣ  ವಿಶ್ವ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಗಮನ,ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ  ಮಾನಸಿಕ ಪರಿಸರಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯ ಇರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಹುಶಃ  ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ...ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆ್ಯಡಮ್ ಮೆಸ್ಸೊರಿಯ ಈ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ ಪ್ರಶಂಸಾರ್ಹ....

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ...

...ಈ ಭವರೋಗಕ್ಕೆ ಮದ್ದಿಲ್ಲ....

"ಟ್ರಿಣ್....ಟ್ರಿಣ್....ಟ್ರಿಣ್..."

*ಹಲೋ, ಯಾರು?"

" ನಾನು....."

"ಓ ಏನಿದು ಅಪರೂಪ...ಏನೂ ಸುದ್ದೀನ ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ....ಪೂರಾ ಗಾಯಬ್.."

"ನನಗ ಆರಾಮss ಇದ್ದಿದ್ದಿಲ್ಲ...ಎರಡು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ..."

"ಏನಾಗಿತ್ತು? "

"ಶುಗರ್,ಬಿಪಿ ಎರಡೂ ಏರಿತ್ತು..."

"ಡಾಕ್ಟರಿಗೆ ತೋರ್ಸಿದೇನು? ಏನಂತಾರ?"

ಏನನ್ಬೇಕು?  ನೂರಾಎಂಟು test ಮಾಡ್ಸಿ ರೊಕ್ಕ ಎಳಕೊಂಡು ಆದಮ್ಯಾಲ "Diet ಮಾಡ್ರಿ..walking ಬಿಡಬ್ಯಾಡ್ರಿ...ಔಷಧಿ regular ತೊಗೋರಿ...ಇದsss. ಇದು ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿರ್ತದ.."

" ಗೊತ್ತಿರ್ತದ..ಆದ್ರ ಏನೂ ಪಾಲಿಸೋದಿಲ್ಲ..ಹೌದಲ್ಲೊ?"

" ಹತ್ತು- ಹದಿನೈದು ವರ್ಷದ ಮ್ಯಾಲಾತು...ಎಷ್ಟೂಂತ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡೋದು..ಬ್ಯಾಸರಾಗೂದಿಲ್ಲನ?"

"ಹಂಗಂದ್ರ ಹೆಂಗ... ಅಕ್ಕೀನೂ ಖರ್ಚ ಆಗಬಾರ್ದು...ನೆಂಟರೂ ಉಣಬೇಕೂ ಅನ್ನೋ ಲೆಕ್ಕದು..
ಮತ್ತ walking ಸುರು ಮಾಡು...ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗ್ತದ.."

" ಎಲ್ಲೆ ಹೋಗಲೆವಾ..ಈ ಮೈ ಹೊತ್ಗೊಂಡು...ನಾಕ ಹೆಜ್ಜಿಗೆ ದಮ್ ಹತ್ತದ... ಕಾಲು ಬ್ಯಾರೆ ಬ್ಯಾನಿ ಆಗ್ಯಾವ...ಬಾಯತಾವ.."

" ಮದಿವ್ಯಾಗ್ದ ಹುಚ್ಚು ಬಿಡಂಗಿಲ್ಲ...ಹುಚ್ಚಬಿಡ್ದ ಮದಿವ್ಯಾಗಂಗಿಲ್ಲ..ಆ ಲೆಕ್ಕ ಆತದು...ನನಗೊತ್ತದ ಆ ದರಿದ್ರ serials ಬಿಡಬೇಕಾಗ್ತದ..ಆ ಸಂಕಟ ನಿಂಗ..."

"ಅದರ ಮ್ಯಾಲ್ಯಾಕ ಎಲ್ಲಾರ ಕಣ್ಣೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ಮನ್ಯಾಗೂ ಇದss ರಾಗ...ಇದss ಹಾಡು"

"ಮತ್ತಬಿಡ್ತಾರೇನು?? ಒಂದ ಕಡೆ ತಾಸಗಟ್ಟಲೇ ಕೂಡೋದು,ಕುರುದಿನಸಿ ಕುರುಕೋದು...ಜಡ್ಡ ಬರಬ್ಯಾಡಂದ್ರ ಹೆಂಗ???ಸಂಜಿಗೆ ಆಗದಿದ್ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೇ ಎದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪರ walking ಮಾಡದಿದ್ರ ಹೆಂಗ....

" ನನ್ನ ಸಂಕಟ ನನಗ...
ಬ್ಯಾರೆದವ್ರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗೂದಿಲ್ಲ..ನಸಕಿನ ತಂಪಿನ್ಯಾಗ ತಲಿಸೂಲಿ ಏಳ್ತದ....ಒಂದ ಸಮನ ಸೀನು ಸುರುವಾಗ್ತಾವ..."
    
" ಹಸ್ತು ಕಾಲೇಳೂದಿಲ್ಲ....ಉಂಡು ಹೊಟ್ಟಿ ಬಗ್ಗೂದಿಲ್ಲ ಅಂದ್ಲಂತ ಹೊಸಾಸೊಸಿ ಮನಿಗೆ ಬಂದಾಗ... ನಾ ಏನೂ ಬದಲಾಗೂದಿಲ್ಲ...ನನಗೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗ್ಬೇಕು -ಲೆಕ್ಕ ಆತು ನಿಂದು...ಏನರ ಮಾಡ್ಕೊ ತಾಯಿ...ನನಗೇನೂ ಹೇಳಬ್ಯಾಡ..."

" ನಾ ಆರಾಮ ದಿನ ತಗೀತೇನಿ ಅಂದ್ರ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ ಅಂತೇನಿ... ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಸನ್ಯಾಸಿ ಆಗಲೇನು?...ಎಲ್ಲಾರೂ ಉಪದೇಶ ಮಾಡೋರ...

"ಮಾಡೂದಿಲ್ಲ...ಇನ್ನಮುಂದ ನಮ್ಮ ಮುಂದ ನಿನ್ನ ಜಡ್ಡಿನ ಸುದ್ದಿ ಬಿಲ್ಕುಲ್ ತಗಿಯೋಹಂಗಿಲ್ಲ..."

" ಇದೇನ್ ಹೊಸಾ ವರಸೆ ನಿಂದು...ನಮ್ಮವರು, ತಮ್ಮವರು ಅಂತ ಯಾಕ ಇರ್ಬೇಕು?"

"ನಮ್ಮವರು ಅಂದಮ್ಯಾಲ ಒಂದು ಮಾತ ಹೇಳಿದ್ರ ಕೇಳ್ಬೇಕಿಲ್ಲೋ..ಗಂಡಾ,ಮಕ್ಳು ಎಲ್ಲರ್ನೂ ಹೆದರ್ಸ್ಗೋತಿದಿ...ನಾವು ಹೇಳಿದ್ದೂ ದರ್ದಿಲ್ಲ... ಡಾಕ್ಟರೇನು ಅನ್ನೋ ಉಡಾಫೆ.."

"ಏನss ನಮ್ಮವ್ವಾ ಸುಂಕದವರಮುಂದ ಸುಖಾ ದುಃಖ ಹೇಳ್ಕೊಂಡಂಗಾತು..ಏನೋ ಪಾಪ ಅಂತಿಯನೋ ಅಂದ್ರ ,ಹೇಳಿದ್ದsss  ಪಾಪ ಅನ್ನೋಹಂಗ  ಆತಿದು.."
         
                 ನಾನು ಮಾತಾಡದೇ bye ಹೇಳಿ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟೆ..ಇದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಕಾಯಂ ಬಡದಾಟ...ಹಗ್ಗ ಹರಿಯೋಹಂಗಿಲ್ಲ...ಕೋಲು ಮುರಿಯೋಹಂಗಿಲ್ಲ...ಆಕಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳೋ ಹಂಗಿಲ್ಲ..ನಾ ಹೇಳೋದು ಬಿಡೋಹಂಗಿಲ್ಲ...ಮಂದೀದು ಬಿಡಲಿ..ಸ್ವಂತ ಕಾಳಜೀನೂ ಇಲ್ಲಂದ್ರ ...." ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಬದಕ್ಬೇಕರ ಯಾಕ? ಅನುಭವಿಸೇನsss ಹೋಗೋದು " ಅನ್ನೋ ತತ್ವ ಸಿದ್ಧಾಂತ...ಇದೂ ಒಂದು ಭವರೋಗ...

.**** **** **** ****  ****
            ಇಂದು ಇಂಥ ಜನರೇ ಹೆಚ್ಚು.,ಮನಬಂದಂತೆ ಬದುಕು...ನವಮಾಸವಿಲ್ಲ...ಪ್ರಸವ ವೇದನೆಯಿಲ್ಲ...ಧಿಡೀರ್ ಡೆಲಿವರಿಯ ಆಸೆ..ಇರುಳೇ ಇಲ್ಲದ ಹಗಲ್ಗನಸುಗಳ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ..ಅವರದೇ ಚಿತ್ರೀಕರಣ..ಅವರದೇ ತಾರಾಗಣ...ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಮುಳ್ಳಿಲ್ಲದ ಗುಲಾಬಿಗಳ ಕನಸುಗಳು....ವಿಲಾಸದ ವಿಳಾಸಗಳು...

( ಕೊನೆಯ ಪ್ಯಾರಾಗ್ರಾಪ್ 'ಎರವಲು')

Saturday, 25 May 2019

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ...

ಉಪ್ಪು ತಿಂದವರು ನೀರು ಕುಡಿಯಲೇಬೇಕು...
   
           ಒಮ್ಮೆ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೊಬ್ಬ ಧರ್ಮರಾಯನ ಬಳಿ ಸಹಾಯ ಯಾಚಿಸಿ ಬಂದ..ಧರ್ಮಜ ಅವನಿಗೆ ಮರುದಿನ ಬರುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡ.ವಿಷಯ ತಿಳಿಯುತ್ತಲೇ ಭೀಮ ಊರ ತುಂಬ ಡಂಗುರ ಹೊಡೆಸಿದ," ನಮ್ಮ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ"_ ಎಂದು..ಒಂದು ದಿನವಂತೂ ಸಾಯುವದಿಲ್ಲವೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂಬ ಉಡಾಫೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ಯುಧಿಸ್ಟಿರ  ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕರೆಸಿ ಅವನಿಗೆಸಹಾಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ_ ಇದು  ಮಹಾಭಾರತದ ಒಂದು ಉಪಕಥೆ..ನಿಜವಾ..ಸುಳ್ಳಾ...ಬದಿಗೆ ಇಟ್ಟು ಸಾರವನ್ನಷ್ಟೇ ಕೆದಕೋಣ...
    ‌  ‌" ಸಾವು ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು...ಅದು ಶಾಶ್ವತ ಸತ್ಯ... ಅನಿಶ್ಚಿತ..ಜೀವನ್ಮರಣದೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸಾಡುವ. ರೋಗಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಬದುಕಬಹುದು...election ಗೆದ್ದ ಉಮೇದುವಾರ  ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯ ವೇಳೆ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ಸಾಯಬಹುದು...ಅಷ್ಟೊಂದು  ನಶ್ವರ  ಈ ಬದುಕು...ಸಾವು_ ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನ ಅಂತರ...ಇದ್ದರೆ  ಬದುಕು...ಬಿದ್ದರೆ  ಸಾವು...
      ‌‌‌‌    " ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತಿ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿ ಯಾವುದು? "_ ಇದು ಧರ್ಮರಾಯನಿಗೆ ಯುಧಿಷ್ಟಿರನ ಪ್ರಶ್ನೆ 
... ...
    ‌‌‌"ಪ್ರತಿದಿನ ಮನುಷ್ಯರು ಯಮನಮನೆಗೆ ದಾಳಿ ಇಡುವದನ್ನು( ಸಾಯುತ್ತಿರುವದನ್ನು) ಮಾನವ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ..ಆದರೆ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ..ತನಗೆ ಸಾವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ,ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಧಿಕ್ಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ...ಇದೊಂದು ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯದ ಸಂಗತಿ _ ಇದು ಧರ್ಮರಾಯನ ಉತ್ತರ...
          ‌‌‌ನಿನ್ನೆಯ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶ, ಚುನಾವಣಾಪೂರ್ವ ದೊಂಬರಾಟ,ಚುನಾವಣೋತ್ತರ  ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಹತಾಶೆ ನಿರಾಸೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಯಾಕೋ ಇದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು...
          ‌ ಇದೊಂದು ಸುನಾಮಿ ಸದೃಶ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ...ಬರುತ್ತದೆ...ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತದೆ...ಕೆಲವರನ್ನು ನುಂಗುತ್ತದೆ...ಇನ್ನು ಕೆಲವರನ್ನು ದಡಕ್ಕೆಸೆಯುತ್ತದೆ...ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವೊಂದು  ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ...ಎಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಗುತ್ತ ಬಂದದ್ದೇ ಇದು...ಹಿಂದೆ ಗೆದ್ದವರಾರೂ ಶಾಶ್ವತ ಅಜೇಯರಾಗಿಲ್ಲ...ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿದವರೆಲ್ಲ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ...
           ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ...ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು..ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದದ್ದು...ಕೆಲ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಇದ್ದಾರು...ಅದೃಷ್ಟ ಬೆಂಬಲಿಸದವರು ಅಲ್ಪ ಕಾಲ...
         ‌‌‌ಆದರೆ ಆ ವೈಭವ, ಅಧಿಕಾರ,ಹಣ,ಅಂತಸ್ತು ಕಾಯಂ ಬೇಕೆಂಬ ದುರಾಶೆಗಾಗಿ ಆಡುವ ಆಟಗಳು ವಿಪರೀತ ಅಸಹ್ಯ ತರಿಸುತ್ತವೆ...ಕಣದಲ್ಲಿದ್ದು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ಇರಲೆಂದು ಬಯಸುವದು ಸಹಜ...ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸತತ ದುಡಿಯಲಿ,ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ಜನಪರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ಹೋಗಿ ಜನಾದರ ಪಡೆದರೆ ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಅದು ಅಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ...ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಂತ ಉದ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ,ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬೆನ್ನಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಒದ್ದರೆ ತಿಳಿಯಲಾರದಷ್ಟು ಮೂರ್ಖರಲ್ಲ ಜನ...ಅರಿಯಲು ಸ್ವಲ್ಪು ತಡವಾದೀತು...ಆದರೆ ಅದು ಜನ ಮೂರ್ಖರೆಂದಲ್ಲ..ಹಸು ಮುಖದ ಹುಲಿಗಳ ಕಪಟತನದಿಂದಾಗಿ...
         ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇರಲಿ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಆಶಯ...ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆಡುವ ಮೋಸದಾಟ, ಅಶ್ಲೀಲ ಭಾಷೆಗಳ ಬಳಕೆ,ಅನುಚಿತ ತಂತ್ರಗಳು,ಏನಕೇನ ಪ್ರಕಾರೇಣ ಗೆಲುವಿನ ಹಂಬಲ ಇವು ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ...ಅಲ್ಲದೇ ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಡ್ಡಲ್ಪಟ್ಟು ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ...
           ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಆದದ್ದೂ ಇದೇ..ನಿನ್ನೆ ಆದದ್ದೂ ಇದೇ..ಮುಂದೆಯೂ ಆಗುವದೂ ಇದೇ...

Wednesday, 22 May 2019

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ....

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ...

ಜಿಂದಗಿ..ಏಕ ಸಫರ್ ಹೈ ಸುಹಾನಾ....

           ‌‌ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ದಿನಾಲೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ walking ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು..ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ  ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೇ ಆಕಾಶ ದಿಟ್ಟಿಸುವ ಹದಿಹರೆಯದ ಹೈದ ನೋಡಲು ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ..ಎರಡು ದಿನ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಮುಂದೆ ಹೋದ ಅವರು ಮೂರನೇದಿನ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತರು.. ಬಹುಶಃ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವ ಕಾವೇರಿ ನೀರು ಕಂಡಾಗ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಿದ ಹಾಗೆ," Oh!! What a waste of energy" ಅನಿಸಿರಲು ಸಾಕು...
          ಬಳಿ ಕುಳಿತ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕಂಡ. ಯುವಕ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಎದ್ದು ಕೂತ...

ಹಿರಿಯರು_ " ಏನಪ್ಪಾ, ಏನ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದೀಯಾ"?

ಯುವಕ_ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ತಾತ?

ಹಿ_ ಯಾಕೆ ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡೋದಲ್ವಾ? ತುಂಬಾನೇ ಹುಶಾರಿದ್ದಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತೀಯಾ...

ಯು_ ಯಾಕೆ ತಾತ?

ಹಿ_ ದುಡಿಯೋಕೆ ಅಂತ ವಯಸ್ಸಿರುತ್ತೆ ಮಗು...
ಆಗ ದುಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು..

ಯು_ ಅಂದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ?

ಹಿ_ ಆಮ್ಯಾಲೆ ಚಿಂತೆನೇ ಇರಲ್ಲ ಕಣಯ್ಯ...ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಜನ ನಿನ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿ ನಿನಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡಲು ನಾ ಮುಂದು..ನೀ ಮುಂದು ಅಂತಾ ಬರ್ತಾರೆ...

ಯು_ ಬಂದ್ರೆ ?

ಹಿ_ ಮುದ್ದಾದ ಮಡದಿಯಿಂದ ಮುದ್ದಾದ ಮಕ್ಕಳು ಪಡೆದು,ಅವರನ್ನು ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬೆಳೆಸಿ ಸಂತೋಷವಾಗಿರ್ಬಹುದು_

ಯು_ ಆಮ್ಯಾಲೆ??

ಹಿ_ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿಸಿ,ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿ ನೀವೂ ಆರಾಮಾಗಿರಬಹುದು ಅಂತ ನಿನಗೆ ಅನಿಸೊಲ್ವಾ?

ಯು_ಏನ್ ತಾತ ನೀವು! ಈಗ ಬಯ್ತಿರೋದು ಏನ್ ಈ ಪರಿ ಆರಾಮಾಗಿದೆಯಾ ..ಅಂತಾನೇ ತಾನೆ?ನೀವು ಹೇಳಿದ  ಆ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂತಾನೇ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ..ಕೊನೆಗೆ ಸಿಗೋದೂ ಆರಾಮವೇ ತಾನೇ? ಈಗಲೇ ಅದನ್ನ ಅನುಭೋಗ್ಸತಿದೀನಿ ತಾತಾ ನಾನು ..."

  ‌‌‌‌‌‌        ಅರೇ ಹೌದಲ್ವಾ? ಅನಿಸುವದಿಲ್ಲವೇ  ಒಂದು ಕ್ಷಣ...ಮದುವೆ ,ಮಕ್ಕಳು,ಸಂಸಾರ,ಅದರ ಜಂಜಾಟ, ಅದರ ಪಾರ್ಶ್ವ ಪರಿಣಾಮಗಳಾದ ಬಿಪಿ,ಶುಗರ್,ಒತ್ತಡ  ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಹಾಯುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಆನೆ( ಆರಾಮ,ನೆಮ್ಮದಿ) ಬಯಸುತ್ತದೆ...ಎಲ್ಲ odds ಗಳ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡಿ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸೆಣಸುತ್ತದೆ... ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡಿಸುತ್ತದೆ...
   ‌‌‌‌‌      ಅದು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂಬುದೂ ಒಂದು ತರ್ಕವೇನೋ ಹೌದು...It is absolutely o.k. to be lazy sometimes....but not always...ಅದೇ ಶಾಶ್ವತ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ...ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ,ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಬಳಸಿ ಯುದ್ಧ  ಗೆದ್ದು  ಬೀಗುವದೂ ಒಂದು ಖುಶಿ.ರಣರಂಗದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಚಾವಾಗುವದಲ್ಲ...ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸ ಬೇಕು...ಒಂದು ಹಂತದ ವರೆಗೆ..ಬೇಡೆನಿಸಿದಾಗ  quit option ಇರುತ್ತದೆ...ಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ..
  ‌‌‌        ಬದುಕೆಂದರೆ" ಒಳಗೆ ಹುರಿದ ಸೇಂಗಾ ಇಟ್ಟ ಇಲಿಬಲೆ...ಹೊರಗಿನ ಇಲಿಗೆ ಒಳಗಿನ ಸೆಂಗಾಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು...ಒಳಗೆ ಸಿಗಿ ಬಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿರುವ ಇಲಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ಗಮನ..
ಎರಡಕ್ಕೂ ಇರುವದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು  ಇರದಿರುವದರ ಕಡೆಗೆ ತುಡಿತ..ಹಾಗೆಯೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿ ಗೆಲ್ಲುವದು" ತಿಂದರೂ ..ತಿನ್ನದಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಪರಿತಪಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಲಡ್ಡು"
             ಹಾಗಾದರೆ ಮಧ್ಯ ಮಾರ್ಗವೇನು? There is  a golden mid point... ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸಾರೆ ಆಡಿ, ಹರಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥದಲ್ಲಿ  ಮಕ್ಕಳು ಮರಿಗಳ ತುಂಬು  ಸಂಸಾರದ ಸುಖ ಅನುಭವಿಸಿ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ detachment ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವದು..ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅಳತೆ ಮೀರಿದ ಪ್ರೌಢಿಮೆ, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಹುಡುಗಾಟ, ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಓಡುವದು,ಮುದುಕರಾದಮೇಲೂ ಕುಟುಂಬದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಬೇಕೆನ್ನುವದೂ ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆತ್ಮದುದ್ದಾರಕ್ಕೂ ಅಡ್ಡಿ...ಅದು ನಿಯಮ ಬಾಹಿರವೂ ಅಹುದು..

    ‌      ಇದೇನೋ ಭಾರಿ ತತ್ವಬೋಧನೆಯಲ್ಲ...ಹಾಗೆ ನಾನು ಬದುಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ಅಂತಂತೂ ಸರ್ವಥಾ ಅಲ್ಲ....ಹಾಗೆ  ಬದುಕಿದವರ  ಬದುಕಿನಿಂದ ,ಅದರ ಚಲುವಿನಿಂದ,ಅದರ ಧನಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತ ಬಂದ ,ಪಾಠಗಳು...ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ತರಹದ ಬದುಕಿಗೆ ಅಣಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬದುಕು ನರಕ ಸದೃಶ ವಾಗುವದನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗುವದಿಲ್ಲ...

Monday, 20 May 2019

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ....

ಮುನ್ನೂರು ಮೈಲು ಪ್ರವಾಸದ ಮೊದಲ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆಗಳು....

  ‌‌‌   ‌     ‌    ‌‌ನಾವು ಈಗಿರುವ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ.ಮೊದಲ ಮನೆಯಿಂದ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ  ಹೊಸಮನೆ ಇದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿಯವರ ಯಾರ ಪರಿಚಯವೂ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ..ಪ್ರಸಂಗವೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
      ‌       ‌ಹೀಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಆದ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷೆಯವರೂ ಕೆಲವರಿದ್ದರು.ಅವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ/ ಶ್ರೀಮತಿ  ಭಗಾಡೆಯವರೂ ಇಬ್ಬರು...ಮೂಲತಃ ನಾಗಪುರದವರು..ಮರಾಠಿ ಮನೆಮಾತು...ಶ್ರೀಮತಿಯವರು ಯೋಗ/ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ/ ಧ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಿದ್ದು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಉಚಿತ ವರ್ಗ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು..ಅವರು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಹಿಂದಿ ಬಹುಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದಾಗ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಪತಿಯೊಡಗೂಡಿ ಸಮಾನ ವಯಸ್ಕರನ್ನು ,ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರನ್ನು  ಕಲೆಹಾಕಿ ಅಂಕಲಿಪಿ,ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಅಕ್ಷರ ಜ್ಞಾನ ಕೊಡಬಲ್ಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕ ಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ club house ನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು..
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ,ವ್ಯಂಜನ,,ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರ ಗಳನ್ನು ಕಲಿತು dictation ಕೊಟ್ಟರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದೇ ಬರೆಯಬಲ್ಲವರಾದರು...ಆದರೆ ಅದು ಕಾಪಿ ಅಷ್ಟೇ..ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲು..
ವಿಷಯ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಕೆಲವರ ಸಹಾಯ ಬೇಕೇಬೇಕೆಂದಾಗ,ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲವರು ಸಾಕಷ್ಟು  ಜನ ಇದ್ದರೂ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಸಲು ಹಿಂದಿ/ ಇಂಗ್ಲಿಷ ಬಳಕೆ ಮಾಡಿ ಕಲಿಸುವವರ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಯಿತು....
  ‌‌‌‌ ‌      ‌ ಪರಿಣಾಮ‌ ಅವರು ನನ್ನ ಕಡೆ ಬಂದರು..ಮೊದಲಿದ್ದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕನ್ನಡೇತರರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಉಚಿತ ವರ್ಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಅದು ಹೇಗೋ ಇಲ್ಲಿಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು..ನಾನೂ ಒಪ್ಪಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರುದಿನ ಕಲಿಸುವದಾಗಿಯೂ,ಉಳಿದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ತಾವೇ  ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ,ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ ತಂದರೆ ಅದಷ್ಟೇ classನಲ್ಲಿ  ಕಲಿತು ಕಲಿಕೆಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸ ಬಹುದೆಂದೂ ಮಾತಾಯಿತು..ವಾಕ್ಯ ರಚನೆಗಳು,ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ವ್ಯಾಕರಣ,ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ಎರಡು ಮೂರು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವದು ಮುಂತಾದ ಮೂಲ ಕಲಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ವರ್ಗಗಳ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು..ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರಲಿ, ಬಿಡಲಿ ಮಾತಾಡುವದು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು...ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಇತರರು ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ ಭಗಾಡೆ ದಂಪತಿಗಳು ವಿಶೇಷ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ  ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ  ಆಗಿ ಕನ್ನಡ ಗೀತೆಗಳ ಸಂಯೋಜನೆ, ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ದಂದು ಯುಗಳಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವದು,ಯಾರೇ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡಲಿ ತಾವು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವದು, ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವದು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ  ಪ್ರಯತ್ನ ಜಾರಿಯಿಟ್ಟರು..
         ‌‌  ಎಷ್ಟು ? ಏಕೆ? ಹೇಗೆ ? ಕಲಿತರು ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಅವರ ಕಲಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಪಾತ್ರ ನಗಣ್ಯ..
ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲೇ ಭೇಟಿಯಾಗಲೀ ಬಗಲ ಚೀಲವೊಂದರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಪುಸ್ತಕ,ಒಂದು ಪೆನ್ನು, ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ..ಆಗಾಗ ಗೊತ್ತಾಗದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸಮಯಾನುಕೂಲ ಕೇಳಿಕೊಂಡು  ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ..ಹೊಸ ಪದವೇನಾದರೂ ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರಯೋಗವಾದರೆ ತತ್ಷಣ note ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ....ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲೆಂದೇ ಕನ್ನಡ channel ನೋಡುತ್ತಾರೆ...ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂದರೆ.ತಮ್ಮ apartment ನಲ್ಲಿಯ ಇತರರಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನ ಕನ್ನಡ class ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಕಲಿಕೆ/ ಕಲಿಸುವಿಕೆ ಏಕ ಕಾಲಕ್ಕೆ...
                ಅಂದಹಾಗೆ ಶ್ರೀ ಭಗಾಡೆಯವರಿಗೆ 74, ಅವರ ಶ್ರೀಮತಿಯರಿಗೆ 67... ಏನೋ ಅಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವದಿಲ್ಲ...ಅಂಥವರೆಲ್ಲಿದ್ದರೂ ,ಯಾವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನನ್ನದೊಂದು ಹಾರ್ದಿಕ ನಮನ...ಆದರೆ ಕನ್ನಡ ಬಂದೂ ಬಳಸದವರ,ಕನ್ನಡದವರೇ ಇದ್ದೂ ಭಾಷೆಯ ತಪ್ಪು/ ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸದ,ಕನ್ನಡವನ್ನು fashion ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಚುವ,ಅಸಭ್ಯ ಅಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಬಳಸಲು ಮುಂದಾಗುವ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಜನರಲ್ಲೇ ಕೆಲವರನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದು ಅನುಭವ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನಿಸಿತು..ಅಷ್ಟೇ...ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ..

ಒಳಗು... ವೃದ್ಧ್ಯಾಪ್ಯ- ಅಂದರೆ 'ಮರು ಬಾಲ್ಯ'- ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ/ನೋಡಿದ್ದೆ/ನಕ್ಕಿದ್ದೆ.ಈಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ಓದಬೇಕು- ನನ್ನಣ್ಣ  ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.ಬರೆಯಬೇಕು...