ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು,..ಹೇಗೆ ಕಳೆದವು...
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಬದುಕಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ ಉರುಳಿದವು ವರ್ಷಗಳು
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಹೆಗಲೇರಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು
ಹೆಗಲವರೆಗೆ ಬೆಳೆದದ್ದು ,ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಬಾಡಿಗೆಯ ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯಿಂದ
ಸ್ವಂತ ಗೂಡಿನೊಳ ಹೊಕ್ಕದ್ದು
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲಿ ' ಏರಿ' ಏರಿ ಏದುಸಿರು
ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು
ಯಾವಾಗ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿದೆವೋ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಅಮ್ಮ- ಅಪ್ಪನ ಹೊರೆಯಾಗಿದ್ದ ನಾವು
ಮಕ್ಕಳ ಹೊರೆ ಯಾವಾಗ ಹೊತ್ತೆವೋ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ
ನಮ್ಮ ನಿದ್ರೆ ಯಾವಾಗ ಹಾರಿತೋ
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ದಟ್ಟ ಕರಿ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸಿ ಸುಖಿಸಿದ,
ನಮ್ಮ ಕೂದಲು ಬಿಳಿಯಾಗತೊಡಗಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿ ಹಿಡಿದು ಕಚೇರಿ,ಕಚೇರಿ ಅಲೆದ ನಮಗೆ
ನಿವೃತ್ತಿಯ ಗಳಿಗೆ ಬಂದುದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಮಕ್ಕಳು,ಮಕ್ಕಳೆಂದು ಹಲುಬುತ್ತ ಗಳಿಸಿ ಉಳಿಸುವಲ್ಲಿ
ಆ ಮಕ್ಕಳೇ ದೂರವಾದದ್ದು
ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ನಾವು,ನಮ್ಮವರೆಂದು ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಮೆರೆದ ನಮಗೆ
ಅವರೆಲ್ಲ ದೂರಾಗಿ , ಒಂಟಿಯಾದುದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ನಮಗಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಾಗ
ದೇಹ ಸಹಕರಿಸುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
( ಹಿಂದಿ WhatsApp ಕವಿತೆ ಆಧರಿತ: Trans- creation by Krishna Koulagi)
*Nice Poem About Life* ,
समय चला , पर कैसे चला,
पता ही नहीं चला ,
ज़िन्दगी की आपाधापी में ,
कब निकली उम्र हमारी यारो ,
*पता ही नहीं चला ,*
कंधे पर चढ़ने वाले बच्चे ,
कब कंधे तक आ गए ,
*पता ही नहीं चला ,*
किराये के घर से शुरू हुआ था सफर अपना ,
कब अपने घर तक आ गए ,
*पता ही नहीं चला ,*
साइकिल के पैडल मारते हुए हांफते थे उस वक़्त,
कब से हम कारों में घूमने लगे हैं ,
*पता ही नहीं चला ,*
कभी थे जिम्मेदारी हम माँ बाप की ,
कब बच्चों के लिए हुए जिम्मेदार हम ,
*पता ही नहीं चला ,*
एक दौर था जब दिन में भी
बेखबर सो जाते थे ,
कब रातों की उड़ गई नींद ,
*पता ही नहीं चला ,*
जिन काले घने बालों पर
इतराते थे कभी हम ,
कब सफेद होना शुरू कर दिया ,
*पता ही नहीं चला ,*
दर दर भटके थे नौकरी की खातिर ,
कब रिटायर होने का समय आ गया ,
*पता ही नहीं चला ,*
बच्चों के लिए कमाने बचाने में
इतने मशगूल हुए हम ,
कब बच्चे हमसे हुए दूर ,
*पता ही नहीं चला ,*
भरे पूरे परिवार से सीना चौड़ा रखते थे हम ,
अपने भाई बहनों पर गुमान था ,
उन सब का साथ छूट गया ,
कब परिवार एक पर सिमट गया ,
*पता ही नहीं चला ,*
अब सोच रहे थे कि अपने
लिए भी कुछ करे ,
पर शरीर ने कब साथ देना बंद कर दिया ,
*पता ही नहीं चला ,
