ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೇ 'ನೀನು 

ಏನಾಗುತ್ತೀಯಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ 'ಟೀಚರ್'- ಅಂದಿದ್ದೆ.ಹದಿ ಹರಯದ ಅರೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಲು ಹಿಡಿದು, ಏರುದನಿಯಲ್ಲಿ  ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಂಕೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು/

ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡುವ ತಾಕತ್ತು ಅವರೊಬ್ಬರಿಗೇನೇ ಇರೋದು-- ಎಂಬುದೊಂದು ಭಾವವಿತ್ತೇನೋ!!ಕಲಿಯುವುದು ಮುಗಿದಾಗ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ಕೈ ನೋಡಬಹುದು ಅನಿಸಿತ್ತು... ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ 'ಗಂಡ' ಸಿಕ್ಕರು...ಗಾಡಿಯ ಹಳಿಯೇ ಬೇರೆಯಾಯ್ತು...ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಅವರ ಮಟ್ಟಿಗೂ ಟೀಚರ್ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ವ್ಯಸ್ತಳಾದಾಗ ನಾನು ಏನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ-

ಅನ್ನುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಯ್ತು...

          ಆದರೆ ನನ್ನ ದೈವಕ್ಕೆ ಅದು ಮರೆ

ತಿರಲಿಲ್ಲ... ನನ್ನವರಿಗೆ heart attack ಆಗಿ ಆರೋಗ್ಯ ನಾಜೂಕಾದಾಗ ಅವರೇ

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಒಂದು ವರ್ಷ ಕುಮಠಾಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿ,BEd ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು

ಟೀಚರ್ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು...

          ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ' ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮಾ

ನಿಮಿತ್ತ ಬರತೊಡಗಿದ  ಶುಭಾಶಯಗಳ ನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ/ನಾನು ಕಲಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು

ನೆನೆದು ಮನಸ್ಸು ಆರ್ದ್ರವಾಯ್ತು...

ಎಲ್ಲ ವೃತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಉತ್ತಮ ಟೀಚರ್

ವೃತ್ತಿ- ಎಂಬ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಅನಿಸಿಕೆ

ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯ್ತು...ಏಕೆಂದರೆ

ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇತರರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ನಾನು ಮಕ್ಕಳಿಂದ/ ಇನ್ನಿತರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ

ಕಲಿತದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು...ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ 

"ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮಾ"- ದ ಹಾರ್ದಿಕ

ಶುಭಾಶಯಗಳು...

    ‌‌‌‌