ಅತೀ ಪರಿಚಯಾತ್...ಅವಜ್ಞಾತ್...

( familiarity breeds the contempt...)

       ‌ ‌‌‌

       ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಯಾದ, ಸ್ವಾದಿಷ್ಟ ಊಟ ಯಾವುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, "- ಅತಿ ಹಸಿದು/ಕಾದು ಉಣ್ಣಲು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಮೊದಲ ತುತ್ತು-"ಇದು... ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಹೌದು.ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ,  -ತುಂಬಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹುಗ್ಗಿ ಮುಳ್ಳು- ಅಂದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕರೆ, demand ಗಿಂತಲೂ supply ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಆಗುವದು ಸಹಜ.ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೊಂದು

ಇಚ್ಛೆ ಇರಬೇಕು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವಂತಿರಬಾರದು,ಕಾಡಿ, ಕಾಡಿಸಿ

ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕು.ಆಗ ಸಿಗುವ ರಾಜ ಮರ್ಯಾದೆಯೇ ಬೇರೆ.

                ಕೆಲ ದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಮಾತು ಪದೇಪದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ...ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ face book ವಿಷಯಕ್ಕೂ...

                

  ‌‌‌       ನಾನು fb ಗೆ ಬಂದು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಾದವು.ಮೊದಲ smart phone ನ್ನು ಚೊಚ್ಚಿಲ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದೆ. ಮಕ್ಕಳು/ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು/ ನೆರೆಹೊರೆ ಯವರು/ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ/ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು ಎಲ್ಲರ ನೆರವಿನಿಂದ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿತೆ. ಚುಟುಕು ಪದ್ಯ/ ಹೃಸ್ವಕತೆಗಳು/ ಹಿಂದಿ,ಇಂಗ್ಷಿಷ ಅನುವಾದಗಳು/ ಸ್ವಂತ ರಚನೆಗಳು ಅಂತ post ಹಾಕಿದ್ದೇ ಹಾಕಿದ್ದು. ಹಗಲು- ರಾತ್ರಿಯ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೇ ಅತಿ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚಾದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕತೆಯಾಯ್ತು ಕೆಲ ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ...

   ‌‌‌‌        

          Likes/ comments ಖುಶಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವು.' ಬರಹ ಚನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಏನೋ ಅಮಲು. ನಿಮ್ಮನ್ನು

Follow ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರಂತೂ

ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಮೊಳ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊತ್ತೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತೇರಿದ ಅನುಭವ.

ಹಾಲು ಉಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು, ಕುಕ್ಕರ್ ಸೀಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸೀಟಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. Calling bell ಸ್ವಲ್ಪು ಹೊತ್ತು ಧ್ವನಿಮಾಡಿ ತಂತಾನೇ ಬಂದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ    ಕರೆದರೆ  'ಹಸಿವೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ'- ಹೀಗೇನೇನೋ ಹಳವಂಡಗಳು...

  ‌‌‌‌        

        ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ಒಮ್ಮೆಲೇ

ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವೇಗ ಕುಂಠಿತವಾಯಿತು. 

ಆಭ್ಯಾಸ ಮರೆಯಬಾರದು ಎಂದು

Post ಹಾಕಿದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಉತ್ಸಾಹ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.ಕಣ್ಣಿನ ತೊಂದರೆ

ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಥ್ ಕೊಡುತ್ತಿದೆ.

   ‌‌‌‌      ಈಗಲೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಓದುವದೇ  ಹೆಚ್ಚುಚ್ಚು ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಅದೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯಾ?- ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅಥವಾ ' ಅದೇ ಹಸಿವಿಲ್ಲದಾಗಿನ ಊಟವಾ? ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ...

   

     ‌

   ‌‌