ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ...

ನಾವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಭಾಷಾ ಶುದ್ಧಿಗೆ ಬಹಳೇ ಮಹತ್ವವಿರುತ್ತಿತ್ತು.ಬರಹದ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ' ಉಕ್ತ ಲೇಖನ( dictation)' ವಿದ್ದರೆ ,ಓದನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು (loud reading) ,ಸಶಬ್ದ ಓದು,ವಿಷಯಗ್ರಹಣಕ್ಕಾಗಿ ' (silent reading,_ ) ಮೌನವಾಚನದ ಪದ್ಧತಿ ಇತ್ತು...‌         ‌‌  ಓದಿ ತಿಳಿದುದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲು ವಿಷಯಗಳ 'ಮಂಡನ_ ಖಂಡನ' ದ ಚರ್ಚಾಕೂಟ...ಹೀಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಭಾಷೆ ಆದಷ್ಟೂ ಸಶಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು...ಭಾಷಾ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪರಿಪಾಠ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ..ತಪ್ಪಿದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಬರೆಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆದಷ್ಟೂ ಆ ತಪ್ಪು ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗದಂತೆ ಎಚ್ವರವಹಿಸುವದು ಸರ್ವೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ...ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೋದಮೇಲೆ ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯ ಅಕಸ್ಮಿಕ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯಿಂದ ತಿದ್ದಿಟ್ಟು ಕಾದಿರಿಸಿ ನಮಗೆ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು ನಮ್ಮ ತಂದೆ...             ‌ಈಗೇಕೆ ಅದೆಲ್ಲ ಅನಿಸಿತೇ? ನನಗೀಗೀಗ ದಿನಾಲೂ ಈ ಘಟನೆಗಳು ಒಂದೇಸವನೇ ಕಾಡುತ್ತವೆ...ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿದೋ,ತಿಳಿಯದೆಯೋ,ಉಡಾಫೆಯಿಂದಲೋ,ಯಾರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಬಿಡಿ ಎಂಬ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದಲೋ,' ಮೇರೀ ಮರಜೀ' ಎಂಬ ಈಗಿನ trendಓ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.ನಾವು ಬಳಸುವದು machine...ತಪ್ಪು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಎಂಬ ಅರಿವಿದ್ದು typing ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ತಪ್ಪುಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ.ಆದರೂ ಅದರಲ್ಲೂ edit buttonಇರುತ್ತದೆ.post ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಓದಿದರೆ,ಕಡಿಮೆ ತಪ್ಪುಗಳಾಗಬಹುದು..ಅಥವಾ ಆದ ತಪ್ಪುಗಳ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಬಹುದು...ಇಂಗ್ಲಿಷ ಪದಗಳಂತೂ ದೇವರಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ..ಒಂದು ಅಕ್ಷರದ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದ ಹೌಹಾರುವಷ್ಟು ಅರ್ಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತವೆ...short form usage ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ...  communication ಮುಖ್ಯ...ಭಾಷೆಯಲ್ಲ ಎಂಬ ವಾದಮಂಡನೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿದೆ.ಜನರಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ತಿಳಿದರೆ ಮುಗಿಯಿತು...ಅದಾದರೆ dont worry ...ಮಂತ್ರ...              ಕಾಲ ಹರಿವ ನದಿ...ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗುವದಿಲ್ಲ.ಒಪ್ಪೋಣ...ನನಗೆ ಕೆಡುಕೆನಿಸುವದು ; ನಾವು ಕಲಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು papers ತಿದ್ದಿ ಬರಹದೋಷಗಳಿಗೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲೋ guilt ಕಾಡುತ್ತದೆ.ಆಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ' ಉತ್ತೀರ್ಣಭಾಗ್ಯ' ಕೊಟ್ಟ ಧನ್ಯತೆಯಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ....