ಮೌನ ಕಣ್ಣೀರು...

ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಲೇ

ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನೋವು 

ಒತ್ತತೊಡಗುತ್ತದೆ...

ಚಣಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ- ಬೇಕೆಂಬುದವಳಿಗೆ

ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ...

ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗ

ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾದ ತಲೆದಿಂಬನಪ್ಪುತ್ತಾಳೆ...

ಒಂದುಕಾಲಕ್ಕೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ

ಕಳೆದುಕೊಂಡವನ ನೆನೆದು 

ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಹಲುಬುತ್ತಾಳೆ...

ನೋಡುವವರಿಗೆ ಅವಳ

ಹಗಲು 'ಬೆಳಕಾಗಿ' ಕಂಡರೂ 

ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಲೇ 'ಕತ್ತಲು'

'ನರಕ'ವಾಗುವ ಪರಿ

ಅರ್ಥವಾಗುವದೇ ಇಲ್ಲ...

ಅವಳ ನೋವನ್ನು 

ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲು,

ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು

ಸಮಯಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ...

ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿಯೂ

ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅವಳು 

ಹರಿಸುವ ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ

ಅಂತ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ...